اهمیت مهارت های زندگی در سلامت روان

رشد آدم در زمینه های اجتماعی ، جسمی،  شغلی،  شناختی ،  اخلاقی و عاطفی صورت میگیره. هر کدوم از زمینه های نیازمند مهارت و تواناییایی هستن در واقع میشه گفت که تکامل مراحل رشدی، وابسته به مهارتای زندگیه. وقتی که افراد مهارت های زندگی اساسی به دست بیاره، در کارکرد بهینه خود پیشرفت می کنن. آموزش مهارت های زندگی نقش اساسی رو در بهداشت روانی اجرا  می کنه و البته وقتی که تو یه مقطع رشدی مناسبی ارئه شه، نقش برجسته تری داره. به طور یقین میشه گفت که خیلی از نوروزها و سایکوزها از مشکل در رشد مهارتای زندگی اساسیه. در واقع آموزش مهارتای زندگی نقش در زمان داره(طارمیان، 1378 )

همونجوری که بروگز(1984) اشاره کرده راه و روش مهارتای زندگی یه چار چوب سازمان پیدا کردی رو واسه مراکز مشاوره و بهداشت روانی جفت و جور می کنه و یه عنصر آموزشی کلیدی ومهم واسه همه افراد در هر موقعیتیه. پس راه و روش مهارتای زندگی واسه خیلی از موقعیتا و موضوعات جور واجور وگوناگون کاربرد علمی داره. کلا مجموعه بزرگی از تحقیقات و گذشته علمی و نظری تاثیر و کاربرد پذیری راه و روش مهارتهای زندگی جهت ملاحظات مشاورهای بهداشت روانی و افزایش هوش هیجانی افراد ساپورت می کنن. خیلی از محققان هدفی رو مورد توجه قرار دادن که بر اساس آموزش مهارتایی مثل ارتباطات بین فردی،خود کنترلی، کنترل استرس وخشم،آرامش سازی، تعیین هدف، اراده کردن و حفظ بهداشت و سلامتی کامل و مناسبه. این آموزش از راه تکنیکایی مثل الگوبرداری و تمرین رفتاری ممکن می شه. آموزش این مهارت ها واسه بهبود توانائی حل مسأله، دلیل آوردن اخلاقی، کنترل خشم و روابط بین فردی مجرمان و بزهکاران کاربرد داره. ایجاد اینجور مهارتایی به جوانان این امکان رو میده که روابط بین فردی برقرار کنن، توانایی مقابله با تغییرات محیطی همیشگی رو به دست بیارن و به افزایش سطح عزت نفس برسن(مقاله علمی تخصصی مجله پیوند، شماره 318).

مطلب مشابه :  تبدیل خونه اربابی ارومیه به موزه بانک

یول وایوانز(1988) به نقل از کلینگمن(1988)نظرات نوجوانان استرالیایی رو مورد اهمیت مهارتای زندگی مورد برسی قرار دادن. اونا اهمیت مهارتای زندگی رو در زمینه های جورواجور مثل پیشرفت شغلی، استقلال،روابط بین فردی، آسون کردن تعاملات اجتماعی، آ بعضی وقتا در مورد مشاغل، تنظیم درآمد، مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی، برنامه ریزی اراده کردن، باخبر شدن از علایق و نیازها و نگرانیا و مشغله های فکری، موثر میدونن.در مطالعه ای هم که به وسیله کلینگمن(1988) انجام شد اهمیت مهارتای زندگی در زمینه هایی مثل ایجاد رابطه دوستانه، مسایل تحصیلی و شغلی، رفتارای خود تخریبی، موثر تلقی شه. در واقع این موارد، نگرانیای اونا بود که امید داشتنداز روش آموزش مهارتای زندگی وبا ارتقا بهداشت روانی کمبودا و نقصا، جبران شده، و به پیشرفت نایل شن. آموزش مهارتای زندگی، فرد رو به رفتار سالم و اجتماعی مجهز می کنه. معنی آمادگی رفتاری به سه عامل بستگی داره:

1- توانایی روانی – اجتماعی فرد که با یادگیری و تمرین مهارتای زندگی ایجاد شه.

2-احساس کفایت و مفید بودن فرد در مورد مهارتای زندگی.

3- قصد و تمایل به اجرای مهارت ها (زندی، 1386)

فرض بر اینه که واسه دست پیدا کردن به رفتارای سالم بهداشتی و پیشگیری در درجه اول باید در سلامت روانی و آمادگی رفتار فرد اثر گذاشت. به این منظور برنامه آموزشی مهارتای زندگی باید به شکل دخالت در دراز مدت انجام شه. مداخلهای کوتاه مدت مثلا مداخلهای چند هفته ای، آثار کوتاه مدت بر بهداشت روانی داره