در این مقاله تلاش داریم تا تجربه بازدید از منطقه چرنوبیل رو بگیم. منطقه ممنوعه ای که پس از انفجار هسته ای در نیروگاه اتمی واقع در اون و پخش مواد رادیواکتیو در بخش بزرگی از غرب شوروی و اروپا تبدیل به یه منطقه خالی از سکونت شد. واسه مطالعه تجربه سفر نویسنده اینترنتی، دارمون ریچر به چرنوبیل با کجارو همراه باشین.

سال ۱۹۸۶ بود که فاجعه ی اتمی چرنوبیل، در اوکراین اتفاق افتاد. در این حادثه، بیشتر از ۴۰۰ برابر فاجعه ی هیروشیما، که ۴۰ سال پیش اتفاق افتاد، ماده ی اتمی آزاد شد. پس از این فاجعه، اینجا و نزدیکی پریپیات، پوشش گیاهی خود رو از دست داد و خالی از ساکنان شد. به دلیل این انفجار اتمی و یافته ها به وجود اومده توسط اون، این منطقه تبدیل به منطقه ی ممنوعه شده و بازدید از اون واسه عموم آزاد نیس. با این حال، هیچوقت از کنجکاوی علاقه مندان به سفر، واسه دیدن بازمانده های اینجا، کم نشد.

بازدید از اینجا شاید اونقدر لذت بخش به نظر نرسه ولی هرساله بیشتر از هزاران نفر، واسه تعطیلات به چرنوبیل می روند. دارمون ریشتر، یکی از این علاقه مندانه. اون فردی دوستدار سفره که در وبلاگش از تجربیات خود در سفر می نویسد. سفر های مورد علاقه و دلخواه دارمون، سفرهای مرموز و ترسناک هستن. در این جا، اون عکس هایی از سفر خود به چرنوبیل رو به اشتراک گذاشته و به ما می گوید که به چه دلیل به نظر اون، هر فردی باید اینجا رو با چشمون خود ببینه. در ادامه می تونید نوشته های دارمون درباره تجربه بازدیدش از این منطقه رو از زبون خود اون بخونین.

مقاله های در رابطه:

  • پارک تفریحی پری پیات: جای بازی ارواح چرنوبیل
  • گردشگری تاریک ؛ اماکن دهشت ناک تاریخی و جذب میلیون ها گردشگر
مطلب مشابه :  تایلند در تلاش واسه معرفی مکانای کشف نشده به گردشگران

پس از ویرانی شوروی قبلی، خیلی از شهر ها و کشور هایی که قبلا عضو شوروی بودن، شانسی واسه پیشرفت و پیشرفت و شکل دهی نظام سیاسی و نماد های خود پیدا کردن.

واسه من، که فردی دوستدار تاریخ و بزرگ شده در دهه های ۱۸ و ۱۹ میلادی بودم، اتحادیه ی جماهیر شوروی کمی مبهم بود. می دونستم که اتحادیه ی جماهیر شوروی، تاثیر زیادی در سیاست و فرهنگ ها داشته ولی در آخر دوست داشتم که با چشمون خود اون رو ببینم و تجربه اش کنم. پس ایده ی دیدن کشوری که عضو جماهیر شوروی بوده و بعد از انفحار اتمی، حالا جایی متروکه و خالی از سکنه س، به نظرم بسیار باحال اومد. واسه من، بازدید از چرنوبیل مثل سفری به گذشته بود.

چرنوبیل

یه دوست محلی، اولین سفر من به چرنوبیل رو ترتیب داد. این سفر به همراه روسی ها و اوکراینی ها بود. از اونجایی که زبون تور روسی بود، خیلی از حرف هایی که گفته می شد رو متوجه نمی شدم. بخاطر این، دفعه ی بعد با تور چرنوبیل زون که بیشتر از یه دهه سابقه ی اجرای این تور ها رو به زبون انگلیسی داشت، به اون جا رفتم. اون ها تورهای یه روزه رو به قیمت ۳,۴۰۸,۰۰۰ ریال اجرا می کردن. البته، تور دو روزه ی من که یه تور با تموم امکانات، شامل حمل و نقل، وعده ی غذایی و اقامت در هتلی داخل محدوده ی چرنوبیل بود، شبی ۹,۳۷۲,۰۰۰ ریال واسه هر نفر هزینه داشت.

چرنوبیل

راهنمای تور، ما رو تا قلب چرنوبیل برد. دور و بر راکتور ها که آلوده ترین منطقه س، به دلیل حضور محققان و مهندسان، شلوغ ترین جای بود. اونا به شکل چرخشی مشغول به کار بودن تا از حضور دراز مدت بازدید کنندگان در محدوده ی آلوده، جلو گیری کنن.

مطلب مشابه :  تحریم شرکت هواپیمایی ماهان به وسیله وزارت دارایی آمریکا

چرنوبیل

حضور کوتاه مدت در بیشتر مناطق واسه بازدید کنندگان بلا مانعه. خطرناک ترین چیز، برخورد با اشیا ی آلوده ی بازمانده از زمان حادثهه. به خاطر همین از توریست ها خواسته می شه تا از محل های گرد و خاکی که هنوز پاکسازی نشده ان، دور بمونن. راهنما، در همه لحظات فاصله رو تا منطقه ی رادیواکتیو، اعلام می کنه. هم اینکه، دستگاه هایی با صدای بیپ، اندازه خطر و آلودگی منطقه رو به طور پیوسته اعلام می کنن.

چرنوبیل

تجربه ی بازدید از چرنوبیل، دقیقا اون چیزی که فکرش رو می کردم نبود. برخلاف چیزی که انتظارش رو داشتم، چرنوبیل، جایی شلوغ و پر بازدید بود. گزارش می شه که هرساله سی هزار نفر از چرنوبیل بازدید می کنن. قسمت بزرگ شلوغی و ازدحام بازدید کنندگان، واسه مناطقی بود که واسه عکس ورداری مناسب بودن.

چرنوبیل

در آخرین بازدید من از اینجا، در سپتامبر ۲۰۱۶، الابختکی از گروه مون جدا شدم و در شهر متروکه ی پریپیات تنها ماندم. وقتی در سکوت کامل، به تنهایی در کوچه و خیابون ها قدم می زدم، غرق در فضای شهر شدم. احساس می کردم لحظات قبل از نابودی دنیاس و بیشتر از هر وقتی تونستم عم
ق فاجعه رو درک کنم.

چرنوبیل

سفر به چرنوبیل، سفری حیرت انگیز و ارزشمنده. سفری به دنیایی که دیگه وجود نداره و تصویری از نابودی و تخریب. اگه چه بازدید کوتاه مدت واسه سلامتی خطر زیادی نداره، اما گوش دادن به سخنان راهنمای تور در هر لحظه چیزی لازم و حیاتیه. راهنمایان، آدمایی آموزش دیده و با تجربه ان که وظیفه ی اون ها حفاظت از سلامتی شما در مناطق آلودهه. عده ای از قصد، راهنماها رو فریب می بدن تا بتونن در مناطق غیر مجاز، عکس ورداری کنن. به نظر من، کسی نادان تر از اون ها وجود نداره.

دیدگاهتان را بنویسید