دانلود مقاله با موضوع مسابقات ورزشی

می فرماید: «هر که دوست دارد از همه مردم نیرومندتر باشد، باید به خداوند توکل کند. (نهج الفصاحه، ص 581، حدیث شماره 2819)
آن که قدرتش به خشم و غضب و حالات عصبی متکی است ولی می خواهد مردم را اذیت کند ضعیف است و این رفتارهایش از کاستی روانی و اخلاقیش حکایت می کند، حضرت امام حسین (ع) می فرماید: «القدره تذهب الحفیظه» (اسعدی، 1363ش: 89) یعنی قدرت، کینه رااز بین می برد. وقتی انسان یک نیروی روانی وقدرتی معنوی در خود احساس می کند، دیگر در دلش حسادت و عداوت وجود ندارد.
4-2-1-2- ورزش، تمرین پیروزی وشکست؛

ما درهیچ جا نمی توانیم به فرزندان خویش تمرین پیروزی وشکست دهیم الا در زمین ورزش ، فرزندان از همان کودکی درجریان تمرینات ورزشی با شکست خوردنهای مکرر آمادگی پذیرش شکستهای بزرگتر را برای آینده پیدا می کنند و وقتی درسنین بالاتر با شکستهای اقتصادی ویا از دست دادن یک عزیز و…مواجه می شوند توان تحمل این مشکل را بیشتر از سایرین دارند ونیز توان ظرفیت پذیرش پیروزی را در میدان ورزش می توان جستجو کرد اگر کسی در میدان ورزش با پیروزیهای مکرر برخورد داشته باشد ، طعم شیرین پیروزی برایش آنچنان نیست که با برخورداری از یک پیروزی بزرگ در زندگی عنان اختیار را از کف بدهد . به عبارت دیگر می توان گفت : انسانی که تحمل شکست وپیروزی را نداشته باشد یک انسان کامل نیست واین ورزش است که این قابلیت را به او می دهد .
4-2-1-3- ورزش ، کار وفعالیت شغلی؛
خداوند زحمت وتحمل سختی برای تحصیل روزی حلال را برای هر فرد مسلمان واجب دانسته است . لذا بستگی به نوع کار لازم است که انسان بدن خود را طوری با ورزش تربیت کند . که تحمل واستقامت در تداوم کارهای بدنی وفکری را در طول سالیان داشته واین تکلیف شرعی را به نحو مطلوب انجام دهد .
درتاریخ آمده است که شخصی برامام محمد باقر (ع) که زیر آفتاب وعرق ریزان مشغول کاری بوده است می گذشت وبه حضرت عرض کرد یا بن رسول ا… این دور از شماست که از خانواده پیامبر گرامی هستید واینطور کار سخت وشاق انجام می دهید، حضرت پاسخ فرمودند :«چنانچه دراین حال بمیرم شهید محسوب می گردم».
حضرت رسول (ص) دست کارگری را که از کار زیاد پینه بسته بود دید وفرمود : « این دستی است که آتش دوزخ به آن نمی رسد». آن طور که گفته شد حضرت علی (ع) کار را به عنوان یک عامل تربیتی ورشد تلقی می کند ومی فرماید: «صیقل مرد، کار است».
4-2-2- اهداف اجتماعی؛
ورزش آثارمتعددی در زندگی افراد و جامعه آنها دارد. یک ورزشکار اگر در میادین وصحنه های ورزشی مطرح شود، درجامعه خود به الگو و نمونه تبدیل می شود و می تواند درساخت فرهنگ جامعه مؤثر باشد. ورزش اهداف متعددی را دنبال می کند که یکی از عمده ترین آن اهداف، اثرگذاری ورزش در اجتماع است. این اثرگذاری در زمینه های مختلفی بروز می کند که دراین رساله به دوزمینه ازآن اشاره می کنیم.
4-2-2-1- ورزش وتربیت بدنی می تواند عاملی باشد درخدمت به دیگران :
اصولاً کمک و دستگیری از همنوع ، بخصوص از مردم مسلمان درگرفتاری ها وهمچنین شرکت در کارهای اجتماعی که باعث تقویت جامعه اسلامی باشد ، از وظایف عبادی است که برانسان درحد توان و وسعش تکلیف شده وطبعاً یک انسان سالم ومتعادل وقوی بهتر و بیشتر می تواند این وظیفه شرعی را انجام دهد . لذا ورزش سالم که موجب گردد این وظیفه مناسب تر انجام پذیرد ، می تواند به عنوان مقدمه کار خیر تلقی گردد. یک ورزشکار واقعی باید همواره این جمله ارزشمند امیرالمؤمنین(ع) را سرلوحه خو قرار داده و ازخداوند متعال بخواهد که در راه خدمت به خدا و خلق او، به اعضا و جوارحش قوّت دهد تا با نیرومندی و نشاط، ازدیگران در کارهای خیر، سبقت بگیرد.
در تاریخ اسلام وهمچنین درچند صد سال گذشته، چهره افرادی به صورت پیش کسوت وپهلوان درکمک ویاری ودست گیری از مستمندان ونیازمندان و پیش قدمی دراین امر دیده شده است. لازمه رسیدن به اهداف ذکر شده قصد ونیت صحیح در ورزشکار ومربی است و آن منوط به روش ها وبرنامه های ورزشی جهت دار ومناسب است .
4-2-2-2- ورزش، افزایش دهنده نیروی رزمی ودفاعی جامعه اسلامی؛

 
 
همانطورکه درآیات وروایت آمده است درزمینه تقویت جسم واستفاده ازآن در دفاع از حدود و ثغور جامعه اسلامی اشاره های فراوان شده است. اما خداوند درآیه «وَاعَّدوالَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّهٍ وَمِن رُباط الخَیل تُرهِبون به عَدَّواللهِ وَعَدوَّکُم »(انفال:60) مؤمنان را به آمادگی دفاعی و نظامی ترغیب می کند تا دشمنان و کفار، ازاین آمادگی بترسند. خداوند دراین آیه به مومنان می فرماید که با تمام امکانات مادی ومعنوی درجهت تقویت امت مسلمان درمقابل دشمن تجهیز گردند واگر تقویت جسم وآمادگی روح را یکی از امکانات اصلی ومهم تلقی نماییم پس باید در تربیت جسم وآمادگی روح وبه کار گیری آن درمواقع لزوم همت گمارند. در مورد این آیه و نحوه استناد آن دراحکام وشرایط مسابقات و ایجاد آمادگی دفاعی برای مسلمین، درفصل آینده بطور مفصل بحث خواهدشد. آیه فوق یک فرمان عمومی و دستورالعمل همگانی درمورد «آماده باش» مؤمنان تا سرحدّ امکانات است در برابر دشمنان امروز و آینده، موجود واحتمالی، شناخته و ناشناخته.
آنچه که خداوند برای جوامع انسانی براساس فطرتشان نازل فرموده است، حکومت انسانی است که درآن هرفردی از افراد مجتمع حفظ گردد، مصلحت ضعیف و قوی و غنی و فقیر، مرد وزن، فرد وجامعه بطور مساوی رعایت می شود، نه چون حکومتهای استبدادی که درآن فرد مستبد الرأی، جامعه را به هرجا که خاطرخواه اوست می کشاند و برجان ومال و آبروی مردم هرآنچه خواهد می کند.(محمدی اشتهاردی، 1367ش:27)
شاید رازاین که چرا درآیه فوق، مستقیماً خطاب به مردم شده است و فرموده : «آماده باشید…» درحالیکه درآیات قبل خطاب به رسول گرامی اسلام بود، همین است؛ زیرا حکومت اسلامی، حکومت انسان است وبه مراعات حقوق هرفرد و رعایت و گرامیداشت هرکس بدون توجه به اکثریت و اقلیت است. یکی دیگر ازآیاتی که در زمینه آمادگی و بسیج همگانی مسلمانان درقرآن آمده آیه 71سوره نساء است.
4-3- حاصل بحث:
با توجه به اینکه توانایی های جسمی وروحی انسان نقش موثری در امر دفاع وجهاد دارد وورزش در هر دو زمینه می تواند به صورت عامل موثر عمل نماید بهتر است برنامه ریزی ها واجرای حرکات وتکنیکهای ورزشی، با هدف عالی آماده سازی امت مسلمان درجهت دفاع وجهاد انجام پذیرد وچنانچه مسابقه ای برگزار می گردد ، فقط به منظور تبادل تکنیک وتشویق وترغیب وتداوم به انجام آن ورزش در طول عمر نباشد بلکه توأم با حرکات ورزشی جهت تقویت بعد روحی از غنای فرهنگ اسلامی بخصوص مکتب شیعه استفاده گردد .
روش آموزش ورزش زورخانه ای می تواند دراین زمینه راهنما باشد که نتیجه آن تربیت قهرمانان وپهلوانان شایسته ای بوده وهست. زیرا آموزش یافتگان این مدرسه شایستگی وتمام استعدادهای اخلاقی از قبیل شجاعت ، قدرت ، صبر وشکیبایی ، ایمان ، وبالاخره کلیه ویژگی های خود را در عملشان به منصه ظهور می رسانند وبدین ترتیب اسوه ها به طور کلی وبه صورت عینی به جامعه معرفی می گردد.
فصل پنجم؛
احکام سبق و رمایه ازمنظر فریقین
درفصول گذشته درباره جایگاه ورزش و ارزش آن دراسلام و جامعه، بحث شد. دراین فصل بااستفاده از قرآن کریم وروایات موجود درمنابع اهل سنت و امامیه، احکام وشرایط جوازمسابقه دادن را– که درفقه اسلامی به عنوان سبق و رمایه بیان شده است – مورد بررسی فقهی قرارداده ایم. زیرا فقه به عنوان یکی از مهمترین محورهای پاسخگویی به تمام پرسشهای انسان، در همه زمانهاست . بنابراین می توان مبحث «سبق و رمایه» را درقالب فقه روز و درمورد مسابقات ورزشی فعلی مورد بررسی قرارداد.
به دنبال گسترش مسابقات در عصر حاضر، پرسشهای فراوانی در باره جواز و عدم جواز، همچنین جایزه های آنها، برای متدینین مطرح است . در این میان، برخی از ورزشها همانند اسب سواری، شتر دوانی و تیراندازی به تصریح اولیای دین، مورد امضای شریعت قرار گرفته است و گروگذاری و شرطبندی در آنها بدون اشکال است. با استمداد از سیره و روایات می توان سایر ورزشها را جایز دانست و هدایا و پاداشهای آنها را نیز به عنوان وفای به عهد یا نذر، قسم و … دریافت کرد . پس بدون شک در جوایزی که شرط الزام آور در آنها وجود ندارد یا از سوی نهادهای دولتی و بین المللی پرداخت می شود، هیچ اشکالی وجود ندارد .
پرسشهای فقهی فراوانی در زمینه مسابقات مطرح است که باید پاسخ قابل اطمینانی از سوی فقیهان ارائه شود . پاره ای از این پرسشها در مشروع بودن و نبودن برخی از مسابقه ها مانند، اتومبیل رانی، موتورسواری، دیوار مرگ، بوکس و … می باشد .
آیا ورزشهایی همچون دو، کشتی، فوتبال، والیبال، قایقرانی، کاراته و … جایزند یا ناروا؟ و اگر مشروع هستند، آیا از دیدگاه شرع و فقه می توان در این موارد نیز مانند اسب دوانی و تیراندازی، برد و باخت کرد؟
5-1- مفهوم و تعریف مسابقه:
درباره مفهوم مسابقه وتعریف آن درفصل دوم – مفهوم شناسی- مفصلاً توضیح داده شد لکن به جهت مقدمه این بحث جدید، باید گفت، «سبق» به معنای پیشی گرفتن بر یکدیگر در دویدن، تاختن، جنگیدن و … است.(معین، 1360ق: ذیل ماده سبق) اما با بررسی در لغت پی می بریم که به گونه ای در این واژه، مفهوم رقابت، پیشتازی و پیش آهنگی نهفته است، که در برابر آن «لحوق » به معنای پیوستن قرار دارد .

پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید
رشته مدیریت همه موضوعات و گرایش ها : صنعتی ، دولتی ، MBA ، مالی ، بازاریابی (تبلیغات – برند – مصرف کننده -مشتری ،نظام کیفیت فراگیر ، بازرگانی بین الملل ، صادرات و واردات ، اجرایی ، کارآفرینی ، بیمه ، تحول ، فناوری اطلاعات ، مدیریت دانش ،استراتژیک ، سیستم های اطلاعاتی ، مدیریت منابع انسانی و افزایش بهره وری کارکنان سازمان

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در زمینه های مختلف علمی، فکری، ورزشی و … به آن بازیکنی که جلو می افتد و زودتر از دیگران به مقصد از پیش تعیین شده می رسد و بر رقیب پیروز می شود، سابق و پیشتاز گفته می شود که در فارسی می گویند: گوی سبقت را از دیگران ربود .
این واژه، در روایات معصومین علیهم السلام نیز دارای چنین بار مفهومی است. مفهوم سبق، در اثر کاربرد فراوان مباحث فقهی، حقیقت در عقد ویژه ای شده است که دارای دو رکن و انشای به هم پیوسته (ایجاب و قبول) است.
در کاربرد فقیهان، سبق به تملیکی گفته شده است که در برابر کار و عمل قرار می گیرد. به همین جهت، در فقه بحث ویژه ای با عنوان « سبق و رمایه » در شمار دیگر مباحث قرار گرفته است. در این عقد، چهار نکته باید رعایت شود:
الف) مسابقه دهندگان باید عاقل و بالغ باشند .
ب) ابزاری که برای مسابقه استفاده می شود از ابزاری باشد که در فقه مورد تأیید قرار گرفته است.
ج) درمسابقه های جایز، آنچه که به عنوان پاداش به طرف مقابل پرداخت می شود، ویژگی خاصی ندارد بلکه می تواند کالای موجود در خارج و به صورت نقد یا نسیه باشد .
د) می توان جایزه برندگان را از بیت المال پرداخت کرد، یا از سوی پیشوا و رهبر مسلمانان یا سازمانها
و اشخاص دیگر غیر از مسابقه دهندگان اهدا گردد .
در این مساله که آیا مسابقه دهندگان نیز می توانند به یکدیگر جایزه دهند گفتگو و اختلاف است اگر چه نظر مشهور و معروف فقیهان شیعه جواز آن است. (نجفی، 1365، ج 28، ص 228)
فصل ششم؛
ملاک و معیار جواز شرط بندی در مسابقات
پرسشهای فقهی فراوانی در زمینه مسابقات مطرح است که باید پاسخ قابل اطمینانی از سوی فقیهان ارائه شود . پاره ای از این پرسشها در مشروع بودن و نبودن برخی از مسابقه ها مانند، اتومبیل رانی، موتورسواری، دیوار مرگ، بوکس و … می باشد. پرسش دیگر این است که با توجه به آنچه شریعت اسلامی به عنوان مسابقه و شرطبندی و برد و باخت، پذیرفته است، آیا می توان با ملاکیابی، مواردی را به آنها افزود؟ آیا راه حلی برای شرطبندی و گروگذاری، برد و باخت در این گونه مسابقه ها وجود دارد؟ و در صورت تعیین جایزه از سوی نهادها، باشگاهها و سازمانهای دولتی، حکم آن چیست؟ اگر افرادی که به عنوان بازیکن در مسابقات شرکت می کنند، مقداری پول پرداخت نمایند تا در پایان به گروه های پیروز پرداخت شود، این عمل در فقه چه حکمی دارد؟ پاسخ به همه این سؤالات مجالی می خواهد که با تحقیق در منابع معتبرفقهی می توان به آن رسید.
6-1- بررسی فقهی برد و باخت در مسابقات؛
با توجه به اهمیت دفاع از مرز و بوم ممالک اسلامی و آمادگی دفاعی مسلمانان، در اسلام، افزون بر مشروعیت برخی مسابقه ها که شرطبندی و گروگذاری در آنها روا شمرده شده است و به خاطر این فایده مهم، از دایره لهو و لعب ممنوع در شریعت، بیرون است بلکه پیامبر گرامی اسلام (ص) به آنها امر فرموده اند. دلیل این حکم که اکنون فقهای شیعه و سنی آن را پذیرفته اند، روایتی است که اهل سنت از حضرت رسول (ص) (رک: احمدبن حنبل،1411ق،ج2،ص474؛ ابوداود ازدی،1418ق،ج3،ص 29) و شیعیان از امام صادق(ع) نقل کرده اند: «لا سبقَ الّا فی نصلٍ او خفٍّ او حافرٍ.» (رک: حرّعاملی،1391ق:حدیث1؛ کلینی،1363ق: ج 5،ص50) یعنی هیچ مسابقه ای روا نیست جز در تیراندازی، شتردوانی و اسب سواری. ملاحظه می شود که سه عنوان دراین حدیث ونظایرآن وجود دارد که هرآنچه دایره مفهومی آنها را شامل شود «مسابقه» نامیده شده و به استناد روایات دیگر، شرطبندی در آنها جایز است: 1 – عنوان نصل 2 – عنوان خف 3 – عنوان حافر .
در لسان العرب آمده است: «فالخفّ: الإبِل ههنا و الحافِر: الخَیل و النّصل: السهمُ الّذی یرمی به » (ابن منظور،1995م: ج2،ص286) یعنی: خف شتر، و حافر اسب و نصل تیری است که با آن تیراندازی می شود . شهید ثانی می گوید: «سهم، شامل مسابقه در تیراندازی، سرنیزه و شمشیر می شود، همانگونه که خف، شتر و فیل دوانی را در برمی گیرد و حافر، اسب و الاغ و قاطرسواری را در مفهوم خود دارد.(1413ق: ج6،صص86 – 85)
بنابراین، به دلالت روشن این حدیث و بسیاری از احادیث دیگر، چنین مسابقه هایی جایز بلکه مورد دستور و سفارش است و در روایت دیگر آمده است که گروگذاری در برخی مسابقات جایز است: «إنّ الملائکه لتَنفِرَ عند الرّهان و تَلعِنَ بصاحِبِهِ ما خلا الحافر و الخف و الریش و النصل» (حر عاملی،1391ق: ص 248) یعنی فرشتگان درمسابقه های همراه با برد و باخت، حضور نمی یابند و لعنت خویش را بر بازیکنان آن می فرستند، مگر اسب سواری، شتردوانی، کبوتربازی و تیراندازی» .
صاحب «حدائق » از جمله فقیهانی است که مسابقه ها را منحصر در این سه مورد ندانسته و مسابقه و گروبندی با پرندگان و کبوتران را نیز روا شمرده است . وی بر این باور است که عنوان قمار و لهو و لعب بر این بازی ها، صدق نمی کند و برای اثبات نظر خویش روایات فراوانی را گواه می گیرد. (بحرانی،1377ق: ج22،ص362) .
به نظر نگارنده، برد و باخت تنها در سه عنوان یاد شده جایز است و نمی توان گفت که شرطبندی و برد و باخت، در دیگر مسابقه ها نیز جایز است؛ زیرا توانمندی و

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *