دانلود پایان نامه

تعریف گروه درمانی

گروه درمانی یه روش درمانیه که گروه کوچیکی از اعضا و یه یا چند دکتر دارای تخصص در گروه درمانی شامل می شه. گروه درمانی به خاطر ارتقای رشد روانی و کاهش مشکلات روانی صورت میگیره. این اهداف از راه کشف شناختی و عاطفی تعاملات میان اعضا و بین اعضا و دکتر بدست میاد (کوری[1] و کوری، ترجمه نقشبندی و همکاران، 1385).

 

 

عوامل حمایتی در روان درمانی گروهی

عوامل حمایتی در اوان درمان گروهی، بسیار اساسی می­باشه. فردی که وارد گروه می­شه از عزت نفس پایین و بی­معنایی رنج می­برد. عوامل حمایتی این تجارب منفی رو هدف قرار میدن. این عوامل هم بر درگیر شدن در گروه و هم آینده چشم­انداز مثبتی می­گشایند و تمایل عضو رو در مشارکت می­افزایند. برخورد سازنده با مشکلات تواناییه که از عوامل حمایتی تغذیه می­کنه (اسلامی نسب، 1374). عوامل حمایتی دارای مؤلفه­هایی­ است :

1- القای امید

امید در سراسر درمان گروهی، عنصر اساسیه. در شروع مشارکت گروهی، امید عضو رو برمی­انگیزد تا با اعضای دیگه تعامل برقرار کنه چون توقع داره که درگیر شدن و اشتغال در گروه، به افزایش بهبودی میرسه. در وسطای درمان، امید عضو رو برمی­انگیزد تا برخلاف رویارویی با تجارب هیجانی سخت که از طرف گروه تحریک می­شن، مقاومت کنه و در آخرای درمان، امید به عضو کمک می­کنه تا با احساسات مشکل آفرین یکی با پایان گروه فائق بیاد. امید به هدف گزینی کمک می­کنه. هم اینکه، به بازشناسی مسیرهای ممکنی که بوسیله اون اهداف می­تونن تحصیل شن. امید باعث می شه که فرد خود رو به عنوان فردی درک کنه که میتونه تلاش کنه تا به اهداف برسه (اسلامی نسب، 1374).

گروه دکتر به روش­های جور واجور امید رو می­تونه در اعضا بیافریند:

  • در جریان مصاحبه واسه انتخاب اعضا، گروه دکتر می­تونه بر یافته های درمانی مثبت گروه درمانی تاکید بزاره بدون اینکه نتیجه مثبت رو تضمین کامل کنه. گروه دکتر می­تونه اعلام کنه که مشارکت خوبه.
  • در طول جلسات، دکتر می­تونه فرهنگی خلق کنه که در اون اعضا به موفقیت خود در رسیدن به اهداف جزئی اشاره می­کنن. مثلا، به عضو بسیار دخالت­گر و عجول، می­توان فیدبک داد که در قیاس با شروع درمان الان بعضی وقتا به عضو دیگه اجازه میده تا آخر حرف بزنه و حرف اون رو قطع نمی­کنه و این پیشرفت قابل توجه ایه.
  • دکتر به اعضا پیشرفت هاشون رو خاطر نشون می کنه. مثلا، وقتی که اونا تمایل به تحمل احساسات منفی رو نشون می­بدن یا اختلاف با بقیه اعضا رو تحمل می­کنن، و یا بصیرتهای جدید و باحال توجه ای که درباره خودشون دست یافته­ان. همه این اموردلالت بر رشد و تعالی داره.
  • در آخر دوره درمان، پزشکان می­تونن اعضا رو تشویق کنن تا دیدگاه خودشون رو درباره اینکه یه عضو چیجوری طی دوره درمان تغییر پیدا کرده، اعلام کنن (اسلامی نسب، 1374).
مطلب مشابه :  تحلیل اطلاعات

2- پذیرش 

قبول کرده نشدن و رانده شدن از طرف گروه، بزرگترین ترس فرد در مصاحبه واسه گزینشه. این نگرانی به خاص وقتی جدی و شدیده که فرد پس از تجربه یه رانده به گروه درمانی رو آورده باشه. پذیرش در سطوح جور واجور بین دوره گروه تجربه می­شه. در اوان گروه درمانی، طبق رسوم، اعضا نزاکت و احترام نشون میدن که همین باعث می­شه که از رفتارهایی که خطر رانده شدن از طرف یه فرد دیگه رو به دنبال داره، دوری کنن. در وسطای درمان، بیشتر اعضا احساس پذیرش کمی می­کنن. پذیرشی که پس از این کاهش ظاهر می­شه، پذیرشیه که در آگاهی اعضا از توانمندیها و ضعفهای بقیه پایه داره. در نتیجه با پیش بینی منفی بقیه معطوف به خودشون مقابله می­کنن و بدبینی رو کنار می ذارن. در آخر و به شکل ایده آل اعضا باید به این نکته دست پیدا میکنن که بقیه می­دانند من کی هستم و با اینحال منو قبول می کنن (اسلامی نسب، 1374).

دکتر می­تونه پذیرش رو از راه راه حل­های پایین پیشرفت دهد:

  • نشون دادن نگاه غیر قضاوت گرایانه معطوف به همه موضوعاتی که از طرف اعضا عنوان می­شه؛ نگرشی که اعضا می­تونن سرمشق بذارن.
  • کمک کردن به اعضا تا به یکدیگر به روش­هایی که قابل لمس و غیر سرزنش آمیزه، فیدبک ارائه کنن. هم اینکه به اونایی که فیدبک رو دریافت می­دارن، کمک می کنه تا اون فیدبکا رو به طور درست ضبط و ثبت کنن.
  • عکس العمل نشون دادن به هر اقدام رانده با کنجکاوی نشون دادن درباره اینجور اتفاق های، با هدف فهم بیشتر اونا. بیشتر طردها به یه نیاز خدمت می­کنن که شخص از اون آگاه نیس. شخص رانده کننده ممکنه در شخص دیگه ویژگی­هایی رو ببینه که داخل خودش هست و نمی­تونه تحمل بشه. با تصور اینکه تنها شخص رانده شده اون ویژگی رو داره، فرد رانده کننده می­تونه واسه لحظه ای احساس خلاص شدن از حضور ناخواسته رو احساس کنه. همین که این پروسه دفاعی فهمیده شد، نه فقط فرد رانده شده احساس پذیرش بیشتر می کنه بلکه شخص رانده شده می­تونه به طرف یه خود پذیرشی پایدارتر حرکت کنه (اسلامی نسب، 1374).
مطلب مشابه :  تحقیق درباره لازم‌الاجرا

3 نوع دوستی

افراد در جلسات گروه، در فضایی فرصت کمک کنی به یکدیگر رو می­پیدا کنن. این فضا حس نوع دوستی رو تقویت می کنه و نوع دوستی اثر درمانی داره. افزایش نوع دوستی به امور پایین میرسه:

– اعلام نظر آروم بخش واسه یکدیگر،

– ارائه راه حل به یکدیگر،

– همدلی معطوف به دیگری و در نتیجه فهم بهتر احساسات یکدیگر،

نوع دوستی به خاص واسه کسائی خوبه که به وسیله تجارب زندگی اخیرشون، درباره توانایی مقابله ای شون دچار شک و دودلی شدن. در گروه خودیاری هم خوبه. مثلا، گروه زنان گرفتار به سرطان پستون (اسلامی نسب، 1374).

4-جهانشمولی   

فهمیدن اینکه شخص در مشکلاتش تنها نیس. نوع جهانشمولی بسته به وجود گروه فرق می­کنه: در گروه های خود کمک و حمایتی اعضا با در نظر گرفتن احساسات و تکانهای که بتونن به آسونی به اون برسن، جهانشمولی رو محقق می­سازه. در بیماران که سکته رو تجربه کردن احساس درموندگی و عزاداری واسه از دست دادن کارکرد رو به اشتراک می ذارن. در درمان کوتاه مدت، جهانشمولی دامنه وسیعتری رو می­پوشاند (اسلامی نسب، 1374).

5 همجوشی

تجربه احساس با همدیگه بودن در گروه رو همجوشی می گن.  همجوشی شرط عمل و تاثیر بقیه عوامل درمانیه و خود هم یه عامل درمانیه. هم جوشی در چند سطح واقع می شه:

در سطح گروه: تجربه احساس باهمدیگر بودن در گروه

در سطح عضو به عضو: اندازه جذب اعضا به یکدیگر

در سطح فرد – عضو: اندازه احساس تعهد به گروه

همجوشی گروهی برابر و هم ارز با رابطه درمانی در درمان فردیه. تحقیقات نشون داده گروه هایی که به سطوح بالای همجوشی می­رسندبیشتر احتمال داردبه اهداف گروه برسن (اسلامی نسب، 1374).

[1]- Korry